از بارگیران محموله تا دانشمندان: چگونه رباتیک آیکارس در حال بازآفرینی کار در ایستگاه فضایی بینالمللی است
آیا رباتها میتوانند به اعضای ضروری بعدی خدمه در فضا تبدیل شوند؟
وقتی بیشتر مردم زندگی در ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) را تصور میکنند، فضانوردانی را در ذهن میآورند که آزمایشهای پیشگامانه انجام میدهند، به کشفهای علمی دست مییابند و مرزهای دانش بشری را گسترش میدهند. اما اگر بخش بزرگی از وقت آنها در واقع صرف انجام وظایف معمول لجستیکی شود چه؟
این پرسش در مرکز مأموریتی قرار دارد که شرکت جوان آیکاروس رباتیکس دنبال میکند؛ شرکتی که قصد دارد شیوه انجام کار در مدار را متحول کند. این شرکت بهجای جایگزین کردن فضانوردان، معتقد است رباتها میتوانند به آنها کمک کنند تا بر چیزهایی تمرکز کنند که واقعاً اهمیت دارند: علم، اکتشاف و نوآوری.
چالش پنهان زندگی در فضا
مأموریتهای فضایی اغلب با پژوهشهای پیشرفته گره خوردهاند، اما عملیات روزمره در ایستگاه فضایی بینالمللی شامل مقدار شگفتآوری از کار دستی است. محمولهها بهطور منظم میرسند و تجهیزات، ملزومات و مواد آزمایشی را میآورند؛ اقلامی که باید از بستهبندی خارج، سازماندهی، ردیابی و ذخیره شوند.
این فعالیتها ضروریاند، اما وقت ارزشمند خدمه را مصرف میکنند. فضانوردان بسیار آموزشدیده ممکن است ساعتها صرف رسیدگی به موجودی و آمادهسازی فضاهای کاری کنند، پیش از آنکه اصلاً کارهای علمیای را که برای انجامشان اعزام شدهاند آغاز کنند.
با جاهطلبانهتر شدن ایستگاههای فضایی تجاری، مأموریتهای ماه و پروژههای اکتشاف اعماق فضا، نیاز به کارایی عملیاتی نیز بیشتر خواهد شد. این موضوع پرسش مهمی را مطرح میکند: آیا فضانوردان باید همچنان وظایف تکراری لجستیکی را انجام دهند یا ماشینهای هوشمند باید مسئولیت آنها را بر عهده بگیرند؟
نوعی متفاوت از ربات فضایی
برخلاف بسیاری از شرکتهای رباتیک که به دنبال طراحیهای انساننما هستند، آیکاروس رباتیکس مسیر عملیتری را انتخاب کرده است.
سامانههای اولیه این شرکت بهطور اختصاصی برای وظایفی مانند جابهجایی محموله، سازماندهی تجهیزات و پشتیبانی معمول از ایستگاه در حال توسعهاند. این شرکت بهجای بازسازی جزئیات بدن انسان، بر ارائه میزان چابکی لازم برای انجام کارهای عملیاتی واقعی در ریزگرانش تمرکز دارد.
این فلسفه مهندسی مزیت قابلتوجهی دارد. شرکت با تمرکز بر کارکردهایی که بیشترین اهمیت را دارند، میتواند روند توسعه را سرعت ببخشد و در عین حال از پیچیدگیهای غیرضروری دوری کند.
بالاخره، آیا یک ربات برای باز کردن زیپ کیسه محموله، برداشتن تجهیزات یا انتقال ملزومات از یک ماژول به ماژول دیگر به دستهایی شبیه دست انسان نیاز دارد؟ لزوماً نه.
ساخت نیروی کار آینده
آیکاروس رباتیکس اخیراً عملیات رباتیک کنترل از راه دوری را دربرگیرنده سناریوهای واقعگرایانه جابهجایی محموله در ISS به نمایش گذاشت و ثابت کرد که بسیاری از وظایف معمول را میتوان بدون حضور فیزیکی انسان در محل کار انجام داد.
نقشه راه این شرکت بسیار فراتر از کنترل از راه دور است. انتظار میرود نسلهای آینده این سامانهها سطوح فزایندهای از خودمختاری مبتنی بر هوش مصنوعی را در خود جای دهند.
چشمانداز بلندمدت جذاب است: دستیاران رباتیکی که بتوانند بهطور مستقل لجستیک، بازرسیها، پشتیبانی تعمیر و نگهداری و دیگر وظایف تکراری را انجام دهند، در حالی که خدمه انسانی بر پژوهش و تصمیمهای حیاتی مأموریت تمرکز میکنند.
این قابلیتها میتوانند با گسترش حضور بشر فراتر از مدار پایین زمین، ارزش ویژهای پیدا کنند. تأخیرهای ارتباطی در مأموریتهای ماه و مریخ، کنترل پیوسته انسانی را غیرعملی خواهند کرد و نیاز به همکاران رباتیک هوشمند را افزایش خواهند داد.
انسانها و رباتها: بهتر در کنار هم
ظهور رباتیک فضایی اغلب نگرانیهایی درباره جایگزین شدن انسانها با خودکارسازی ایجاد میکند. با این حال، هدف حذف فضانوردان از معادله نیست.
در عوض، شرکتهایی مانند آیکاروس رباتیکس آیندهای مشارکتی را تصور میکنند که در آن انسانها و ماشینها نقاط قوت یکدیگر را کامل میکنند. رباتها در انجام وظایف تکراری و وقتگیر عالی هستند، در حالی که انسانها همچنان در خلاقیت، حل مسئله و قضاوت علمی بیرقیباند.
با آغاز عصر بعدی اکتشاف فضایی، یک چیز بیش از پیش روشن به نظر میرسد: نیروی کار آینده در مدار ممکن است کاملاً انسانی نباشد.
و شاید دقیقاً همین موضوع به فضانوردان امکان دهد در میان ستارگان دستاوردهای بیشتری داشته باشند.