Wenezuela nabiera mocy: duże umowy z INSA i GE mają na celu ratowanie podupadającej krajowej sieci energetycznej
W śmiałym posunięciu mającym rozwiązać problem trwających od lat chronicznych przerw w dostawach prądu pełniąca obowiązki prezydenta Wenezueli Delcy Rodríguez ogłosiła dwa przełomowe porozumienia, które mogą tchnąć nowe życie w podupadającą infrastrukturę elektroenergetyczną krajuWspółpracując z rosyjską firmą INSA i amerykańskim gigantem przemysłowym General Electric, rząd stawia na ambitny czteroletni plan, który ma przywrócić Krajowemu Systemowi Elektroenergetycznemu (SEN) oszałamiające 7 400 megawatów (MW) - około połowy obecnej mocy wytwórczej kraju.
Liczby mówią same za siebie. Na mocy umowy z INSA Wenezuela otrzyma turbiny wyprodukowane w Rosji, aby ponownie uruchomić i dokończyć od dawna wstrzymywaną budowę elektrowni wodnej Tocoma, dodając do sieci ponad 2 000 MW. Ale to dopiero początek. Umowa obejmuje również prace optymalizacyjne w elektrowni Macagua, a kompleksowe wzmocnienia w całym kompleksie hydroelektrycznym Bajo Caroní mają pozwolić odzyskać dodatkowe 2 400 MW. Dla kraju, który od lat zmaga się z cyklicznymi przerwami w dostawach prądu, to coś więcej niż tylko specyfikacje techniczne - to szansa na przetrwanie.
Tymczasem partnerstwo z General Electric jest następstwem wstępnego memorandum podpisanego w czerwcu 2026 r., które wyznaczyło ramy etapowej strategii odbudowy. Amerykański gigant energetyczny pokieruje czteroletnim planem zakładającym przywrócenie mocy na poziomie 5 000 MW, przy czym pierwsze 1 000 MW ma zostać przywrócone w ciągu 24 miesięcy, a pozostałe 4 000 MW w ciągu kolejnych dwóch lat. To nie pierwszy raz, gdy GE działa w Wenezueli - lokalny oddział firmy, GE Vernova, przygotowywał się na ten moment, szczególnie po tym, jak Zgromadzenie Narodowe zatwierdziło na początku czerwca 2026 r. reformy legislacyjne, które otworzyły drogę prywatnym inwestycjom w sektorze energetycznym.
Przemawiając do dziennikarza Javiera Negre z La Derecha Diario, Rodríguez przedstawiła tę inicjatywę zarówno jako praktyczną konieczność, jak i kwestię dumy narodowej. „Usługi elektroenergetyczne są najbardziej podstawową usługą. Zależą od nich woda, szpitale, szkoły, żywność i przemysł rolno-spożywczy” - powiedziała, podkreślając efekt domina, jaki niezawodne dostawy energii mogłyby wywołać we wszystkich sektorach życia wenezuelskiego. „Możliwość odbudowy systemu i zapewnienia większej ilości megawatów na potrzeby wzrostu gospodarczego to dla Wenezuelczyków niezwykła wiadomość”.
Rodríguez nie poprzestała jednak na szczegółach technicznych. Wplotła projekt w szerszą narrację o odporności i suwerenności, przypominając słuchaczom, że „na każdym metrze kwadratowym terytorium narodowego jest historia do opowiedzenia, odnosząca się do bitew, kampanii i walk na przestrzeni całego procesu niepodległościowego”. Dla rządu, który od dawna przedstawia swoją politykę przez pryzmat antyimperializmu, ironia partnerstwa z typowo amerykańską korporacją nie umknęła obserwatorom - jednak pilność kryzysu energetycznego najwyraźniej przekroczyła granice politycznych deklaracji.
Tym, co czyni to ogłoszenie szczególnie godnym uwagi, jest ogromna skala ambicji. Dodanie 7 400 MW w ciągu czterech lat oznaczałoby przełomową zmianę dla systemu nękanego niedoinwestowaniem, starzejącą się infrastrukturą i nawracającymi awariami. Sama umowa z GE zakłada przywrócenie 1 000 MW w ciągu pierwszych dwóch lat, a następnie przyspieszenie prac w celu uzupełnienia pozostałej mocy- harmonogram sugerujący, że rząd liczy na szybkie sukcesy, aby nabrać rozpędu przed trudniejszymi zadaniami.
Dla Wenezuelczyków, którzy przywykli już do kolacji przy świecach i firm działających dzięki generatorom awaryjnym, te umowy oferują coś, czego od dawna brakuje: nadzieję. Czy porozumienia spełnią swoje obietnice, dopiero się okaże, ale na razie przekaz z Caracas jest jasny - światła znów się zapalą.